door Hans Heering
Dat er door velen al lange tijd was uitgekeken naar de streekderby tussen EMMS en Dedemsvaart bleek wel uit het aantal toeschouwers op sportpark De Kei. Schattingen gaven dat er toch zeker wel vijfhonderd toeschouwers naar het sportpark waren gekomen. De hoge verwachtingen werden niet bewaarheid. Het werd een matig duel waarbij het vuur niet hoger kwam dan een waakvlam. Beide ploegen leken te wachten op het ene fatale foutje bij de tegenstander. EMMS kwam op slag van rust nog het dichtst bij een treffer. Doelman Thijs Iliohan werd bijna verrast door een mislukte voorzet van Jeroen Brader.
De tweede helft leek iets meer op een derby, maar dan alleen qua aantal kaarten. Scheidsrechter Hamhuis trok in de tweede helft maar liefst - als ik het goed geteld heb - zes keer de gele kaart uit zijn borstzak. Vier voor Dedemsvaart en twee voor EMMS. Het echte derbysfeertje bleef echter uit en de wedstrijd leek op een bijna bloedeloze 0-0 te eindigen. Dat zou ook een uitslag zijn geweest waarmee iedereen vrede zou hebben gehad. Acht minuten voor tijd ging de bal echter op de stip. De scheidsrechter had geconstateerd dat een speler van EMMS vastgehouden was in het strafschopgebied. De beslissing had niet tot gevolg dat het derbyvuur alsnog werd aangewakkerd. Van de zijde van de SVD spelers werd niet of nauwelijks geprotesteerd. De beslissing werd gelaten geaccepteerd. Aanvoerder Erik Hein liet zich het buitenkansje niet ontnemen en hij schoot zijn EMMS naar een 1-0 overwinning. Daarmee kreeg EMMS iets te veel en SV Dedemsvaart iets te weinig.
